Şuurumu kaybettim, hükümsüzdür...

Ankara ayazı, öğle sonrası, Kızılay civarı. Arabada boş boş oturmuş, pencereden dışarıyı seyrederken DÖSİMM (Döner sermaye İşletmesi Merkez Müdürlüğü) yani Kültür Bakanlığının Kitap ve El sanatları satış mağazasını gördüm. Yeni kitaplar var mı diye merak edip arabadan indim ve mağazaya yöneldim. İçeriye girdiğimde köşeye sıkışmış kitapları bulmam biraz zor oldu. Büyük bir kısım el sanatlarına yani, süs eşyası, incik boncuğa ayrılmıştı. Kitapları aramanın verdiği heyecan ve onları bulmanın sevinci sebebiyle ilk önce farkedemedim içine düştüğüm durumu... İlk gözüme çarpan "Kemal Tahir Biyografisi ve Bibliyografisi" adıyla basılan armağan kitap oldu. Kitaba sarıldığım anda ise meşum olay patlak verdi. Kitapları ararken görme duyum işitme duyumu bastırmış olacak ki kitabı elime aldığım an işitme duyum birden çalışmaya başladı. Vee... Kültür bakanlığına bağlı bir işletmede radyodan serdar ortaç kulağıma kusuyordu. Serçe parmağımı kulağıma götürdüm kulağımı karıştırdım, acaba yan...

Her yere baktım, yok yok yok... Kanepenin arkasına, karyolanın başucuna, halıların altına, sanki yer yarılmıştı da içine girmişti. Bu ilk kaybedişim değildi tabi. Bundan on sene evvel kaybetmiştim de bütün köy seferber olmuş; dağ-bayır, orman-çayır bütün köy hududunu baştan başa aramış-taramış da bulamamıştık. Nihayet yorgun argın köye rücu ediyorduk ki, Yıldızdüştü'lerin köpeği Çopar ağzında şuurumla çıkagelmişti de bütün köy imkansız-ı tarif bir neşeye gark olmuş idik. Kemik kokusuyla karışık, hafiften Çopar salyası aroması ba'zen rahatsız etse de şuursuzluğun ne demek olduğunu bildiğimden katlanmıştım on sene. İşte, on sene sonra yine şuurumu kaybettim. Nasıl oldu, ne zaman kayboldu farkında değilim. Dün gece mi evvelki gece mi bilemiyorum. Acaba gazeteye ilan mı versem diye çok düşündüm ama... Ma'lum şuursuzluğum hasebiyle böyle bir hamle-i acelenin muvafıklığı beni derin bir şekk-i şüpheye düçar kılmakta, suggèrent que profonde. Hasılı yarenler, ho una condizi...